Auteur: Barbara De Smedt
Uitgever: Borgerhoff & Lamberigts
Genre: Thriller
Verschenen: Juni 2026
Beschikbaar: Paperback en Ebook
ISBN: 9789493522305
NUR: 332
Pagina’s: 328
De Vlaamse Barbara De Smedt maakte in 2020 haar thrillerdebuut met haar thriller Alleen. Inmiddels heeft ze 5 thrillers op haar naam staan en is ze niet meer weg te denken uit het genre. Ze schrijft vanuit gevoel en daaruit komen de geweldigste creaties tevoorschijn. In juni verscheen haar allernieuwste thriller Moeders verdwijnen niet, waarmee ze niet alleen qua snelheid - in slechts enkele maanden wist ze haar thriller vorm te geven - maar ook qua inhoud een topprestatie heeft afgeleverd. Ik ontving een recensie-exemplaar, lees met me mee wat ik ervan vond...
Moeders verdwijnen niet bestaat uit 52 hoofdstukken geschreven in wisselend perspectief, grotendeels vanuit hoofdpersonage Lara in het heden en we blikken terug naar het verleden naar die zomer van 2002, 23 jaar geleden. Daarnaast krijgen we door middel van true crime postcastafleveringen meer inzicht in het mysterie van de verdwijning. Het verhaal gaat van start met een pakkend, levendig en grappig eerste hoofdstuk, waarbij je nog geen enkel idee hebt waar het heen gaat, maar wat je aandacht acuut weet te grijpen.
Barbara De Smedt heeft een herkenbare eigen schrijfstijl - met haar Vlaamse pen kruipt ze moeiteloos onder de huid van haar personages - haar thrillers blinken dan ook uit in psychologische diepgang. Haar manier van schrijven is ontzettend meeslepend, intrigerend en fascinerend. Zodra je begint met lezen wil je enkel nog de waarheid achterhalen en ga je mee op de zoektocht van Lara, waardoor je steeds sneller gaat lezen.
De waarheid komt niet altijd boven water, zelfs niet als je diep genoeg duikt.
In Moeders verdwijnen niet maken we kennis met Lara Verbeeck (28).
Moeders doen alles voor hun kinderen. Sommige moeders, dan toch.
Toen Lara vijf jaar oud was verdween haar moeder Nellie van de een op de andere dag spoorloos en liet haar en haar babyzusje Zelda aan hun lot over. Sindsdien ontbreekt ieder spoor van haar en weet niemand waar ze is gebleven. Haar grootouders hebben zich vanaf dat moment over haar en Zelda ontfermd. Over haar moeder werd met geen woord meer gesproken. Bobonne en Vava hebben er alles aan gedaan om hun leven zo normaal mogelijk te laten verlopen, waardoor Lara eigenlijk niet beter weet dan dat bij hun haar thuis was.
De geluiden van een stad die nooit sliep, vol mensen die hun eigen problemen hadden, hun eigen geheimen, hun eigen leugens.
Nu is het jaren later - Lara en haar zusje zijn inmiddels volwassen en uit huis - Vava is overleden en Bobonne is met forse tegenzin naar een serviceflat verhuisd. Het huis in Zoersel waar zij en Zelda zijn opgegroeid zijn, is hierdoor leeg komen te staan. Om de woning verkoopklaar te maken moet deze worden ontruimd, een omvangrijke taak die op haar schouders rust.
Als ballen uit een op hol geslagen tennisballenmachine knallen de herinneringen binnen, zo snel en over elkaar heen buitelend dat ik ze amper allemaal tegelijk kan verwerken.
Tijdens het opruimen doet Lara een schokkende ontdekking, die haar hele wereld op zijn kop zet. Plotseling ontstaan er twijfels over het verleden - is hun moeder wel echt uit vrije wil vertrokken? Maar wil ze überhaupt geloven dat de waarheid wellicht anders in elkaar steeds dan ze alle jaren heeft geloofd? Want welke moeder doet zoiets? Een normale moeder zou toch nooit verdwijnen? Is ze bereid om de beerput te openen, de mogelijke realiteit onder ogen te zien of klampt ze zich liever vast aan schijnveiligheid?
Laat het verleden je heden niet bepalen. Soms is loslaten niet opgeven, maar net het tegenovergestelde.
Aangezien niet weten wat er gebeurd is een ware marteling voor haar is, gaat ze samen met haar favoriete podcast host Iggy Peeters - van de true crime postcast Iemand Weet Iets - op zoek naar de waarheid. Zoekend naar aanknopingspunten - in de hoop het mysterie van wat er zich die ene augustusavond, drieëntwintig jaar geleden heeft afgespeeld te kunnen ontrafelen - doen ze van de ene in de andere verbazing vallen.
Nellies zaak is altijd moeilijk te doorgronden geweest, net als zijzelf.
Er komen steeds meer vragen bij zonder antwoorden - iedere waarheid onthult weer een nieuwe leugen. Waarom verdween Nellie als een dief in de nacht en liet ze haar kinderen moederziel alleen achter? Lukt het ze om de cirkel rond te krijgen en de echte waarheid bloot te leggen?
Niet de inhoud, maar wel de omtrek. Is dat genoeg?
In 2024 maakte ik voor het eerst kennis met het werk van Barbara De Smedt, ik las toen haar thriller Koud. Inmiddels heb ik drie thrillers van haar hand gelezen. Ik was dan ook super nieuwsgierig naar haar nieuwste thriller, met de intrigerende titel Moeders verdwijnen niet. Een knap staaltje werk en met recht een psychologische thriller te noemen.
Meeslepende, aangrijpende en intrigerende verhaallijnen met een zorgvuldige opbouw en een diepere psychologische laag, die zich in het heden en het verleden afspelen. Na een rustige, pakkende en grappige start is daar pats die flinke dosis beklemmende spanning die onder de huid weet te kruipen en je aan de pagina’s gekluisterd weet te houden. Je hebt ook echt helemaal geen idee waar het verhaal heen zal gaan, waardoor de nieuwsgierigheid direct wordt gewekt en je alleen maar steeds sneller verder wilt lezen. Het verhaal heeft een zeer interessante insteek - true crime postcast en cold cases zijn echt helemaal van deze tijd. De Smedt weet alles zo beeldend en inlevend te beschrijven dat het haast voelt of je zelf door de woning in Zoersel loopt met het ouderwetse bloemetjes behang en de mengeling van geuren - koffie, geroosterd brood en bleekmiddel - bijna ruikt. Langzaamaan tellen we af naar de dag van de verdwijning, en krijgen we een inkijkje in het leven van Lara en haar familie om via een verrassende twist uiteindelijk alle puzzelstukjes op zijn plek te krijgen. Chapeau voor Barbara die dit tot het einde toe verborgen - en spannend - weet te houden. En dan de epiloog waarmee de cirkel rond wordt en alles tezamen komt.
Fascinerend, gelaagde personages die ontzettend sterk zijn neergezet. Hierin schuilt vooral de kracht van Barbara, het inlevingstalent in haar complexe karakters. Lara’s relatie met Niels liep een tijdje geleden ten einde, verder leidt ze ondanks haar verleden een normaal leven, ze is werkzaam als recruiter bij uitzendkantoor Work It Interim en in haar vrije tijd schildert ze graag en haar beste vriendin heet Amber. Lara en haar zusje Zelda groeiden op bij hun opa en oma omdat hun moeder drieëntwintig jaar geleden spoorloos verdween. Lara heeft verder nooit de noodzaak gevoeld om op zoek te gaan naar de reden van waarom haar moeder uit haar leven verdween, tot haar oma verhuisd naar een serviceflat en de oude woning moet worden leeggehaald voor de verkoop. Pas dan ontdekt ze dat de impact van de verwijding en het niet weten wat er is gebeurd, een ware martelgang is. Gedreven door nieuwsgierigheid gaat ze samen met haar metgezellen ze op zoek naar de verborgen waarheid achter het mysterie. Bobonne - haar grootmoeder - ze is irritant en grappig tegelijk, met haar verstikkende bemoeizucht. Nellie, alleenstaande moeder van twee jonge dochters die amper de eindjes aan elkaar kon knopen. Ze had veel problemen, maar was dat voldoende om haar kinderen te verlaten? Drieëntwintig jaar geleden verdween ze uit het leven van haar kinderen en sindsdien ontbreekt ieder spoor van haar. Wat waren haar drijfveren? Zal ze ooit nog gevonden worden? Iggy Peeters, host van zijn hobbyproject de podcast Iemand Weet Iets, waarmee hij alweer begonnen is aan zijn vijfde seizoen. Daarnaast is hij programmeur en AI-specialist. Hij helpt Lara om op zoek te gaan naar antwoorden, in de hoop zo haar moeder te vinden en de waarheid te achterhalen. Helena Ooms - een oude bekende voor wie al bekend is met Barbara haar thrillers - hoofdinspecteur van Cel vermiste personen, een Terriër die zich vastbijt in haar zaken.
Met Moeders verdwijnen niet heeft Barbara De Smedt een waanzinnige thriller neergezet. Een knap staaltje werk, dat net zo intrigerend is als de titel en met recht een psychologische thriller te noemen is. Met meeslepende, aangrijpende verhaallijnen, die een zorgvuldige opbouw kennen en een diepere psychologische laag en een flinke dosis beklemmende spanning die onder de huid kruipt en je aan de bladzijdes gekluisterd houdt. Met een interessante insteek, zo beeldend en inlevend geschreven. Langzaamaan vallen alle puzzelstukjes op hun plek maar niet zonder verrassende twist die ons naar de ontknoping weet te brengen. Chapeau voor Barbara die alles tot het einde toe verborgen heeft weten te houden. Met fascinerend, gelaagde personages die ontzettend sterk zijn neergezet. Over insinuaties, een groot mysterie, familiebanden, wanhoop en machteloosheid, trauma en gerechtigheid. Ben jij gek op psychologische thrillers? Dan kan ik je Moeders verdwijnen niet echt aanbevelen. Ik kijk alvast weer uit naar het volgende werk van Barbara De Smedt.
Moeders verdwijnen niet, waanzinnige, meeslepende, intrigerende psychologische thriller. Knap staaltje werk. Wat gebeurde er die ene zomeravond drieëntwintig jaar geleden? Lukt het Lara en Iggy om de echte waarheid aan het licht te brengen en de cirkel rond te krijgen?
★★★★★
Met dank aan uitgeverij Borgerhoff & Lamberigts voor het recensie-exemplaar
QOTD: zou jij je erbij neerleggen of zou je net als Lara gaan graven in het verleden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten